چرا قیمت حق تقدم با قیمت سهم تفاوت دارد؟

منتشر شده در 1405/03/31

اگر در بازار بورس ایران فعالیت کرده باشید، احتمالا بعد از مجمع افزایش سرمایه با نمادی روبه‌رو شده‌اید که کنار نام سهم، حرف «ح» دارد. مثلا اگر نماد اصلی یک شرکت «خودرو» باشد، حق تقدم آن معمولا با نمادی شبیه «خودروح» معامله می‌شود. این نماد همان حق تقدم خرید سهام است.

یکی از سوال‌های پرتکراری که از من، فرشاد مصفا، در جلسات مشاوره و آموزش بازار سرمایه پرسیده می‌شود این است: چرا قیمت حق تقدم با قیمت خود سهم یکی نیست؟ مگر حق تقدم قرار نیست بعدا تبدیل به همان سهم شود؟ پس چرا ارزان‌تر معامله می‌شود؟

پاسخ کوتاه این است که حق تقدم و سهم عادی از نظر اقتصادی به هم مرتبط هستند، اما یکی نیستند. حق تقدم برای تبدیل شدن به سهم، نیاز به پرداخت مبلغ اسمی، طی شدن زمان، تحمل ریسک‌های اجرایی و پذیرش محدودیت‌های معاملاتی دارد. همین تفاوت‌ها باعث می‌شود قیمت حق تقدم معمولا پایین‌تر از قیمت سهم باشد.

در این مقاله، به زبان ساده و کاربردی توضیح می‌دهم حق تقدم چیست، چرا قیمت آن با قیمت سهم فرق دارد، چطور باید آن را ارزش‌گذاری کرد، چه ریسک‌هایی دارد و سرمایه‌گذار عادی هنگام خرید یا فروش آن باید به چه نکاتی توجه کند.

حق تقدم چیست؟

حق تقدم زمانی ایجاد می‌شود که یک شرکت بورسی از محل آورده نقدی و مطالبات حال‌شده سهامداران افزایش سرمایه می‌دهد. در این نوع افزایش سرمایه، شرکت به پول جدید نیاز دارد و از سهامداران فعلی دعوت می‌کند در تامین این سرمایه مشارکت کنند.

طبق قانون تجارت، سهامداران فعلی برای خرید سهام جدید نسبت به دیگران اولویت دارند. این اولویت همان «حق تقدم» است.

فرض کنید شما 10 هزار سهم از یک شرکت دارید و شرکت تصمیم می‌گیرد 50 درصد افزایش سرمایه از محل آورده نقدی بدهد. در این حالت، به ازای سهامی که دارید، تعدادی حق تقدم به شما تعلق می‌گیرد. اگر بخواهید در افزایش سرمایه شرکت کنید، باید برای هر حق تقدم معمولا مبلغ اسمی هر سهم، یعنی 100 تومان یا 1000 ریال، پرداخت کنید تا بعد از طی مراحل قانونی، حق تقدم شما به سهم عادی تبدیل شود.

اگر نخواهید در افزایش سرمایه شرکت کنید، می‌توانید حق تقدم خود را در بازار بفروشید. اگر هم نه پول واریز کنید و نه حق تقدم را بفروشید، شرکت بعد از پایان مهلت پذیره‌نویسی، حق تقدم‌های استفاده‌نشده را از طریق فرآیند فروش حق تقدم استفاده‌نشده می‌فروشد و پس از کسر هزینه‌ها، مبلغ حاصل را به شما پرداخت می‌کند.

چرا اصلا حق تقدم جداگانه معامله می‌شود؟

حق تقدم یک دارایی قابل معامله است، چون برای دارنده آن یک حق اقتصادی ایجاد می‌کند. دارنده حق تقدم می‌تواند با پرداخت مبلغ اسمی، در آینده مالک سهم عادی شرکت شود. بنابراین این حق ارزش دارد.

اما چون هنوز سهم عادی نیست، نماد جداگانه‌ای برای آن باز می‌شود. این نماد معمولا برای مدت محدودی قابل معامله است. در بازار ایران، مهلت استفاده از حق تقدم معمولا 60 روز است، مگر اینکه شرکت تمدید بگیرد.

در این دوره، سهامداران می‌توانند تصمیم بگیرند:

حق تقدم را نگه دارند و مبلغ اسمی را پرداخت کنند.

حق تقدم را در بازار بفروشند.

حق تقدم جدید بخرند و با پرداخت مبلغ اسمی، در افزایش سرمایه شرکت کنند.

هیچ کاری نکنند و منتظر فروش حق تقدم استفاده‌نشده توسط شرکت بمانند.

همین انتخاب‌ها باعث می‌شود حق تقدم، قیمت مستقل خودش را داشته باشد.

رابطه قیمت سهم و قیمت حق تقدم

رابطه پایه‌ای بین قیمت سهم و قیمت حق تقدم ساده است. چون دارنده حق تقدم برای تبدیل آن به سهم باید مبلغ اسمی را پرداخت کند، قیمت تئوریک حق تقدم معمولا برابر است با:

قیمت سهم عادی منهای مبلغ اسمی

در بورس ایران، مبلغ اسمی هر سهم معمولا 100 تومان است. بنابراین اگر سهم اصلی در بازار 500 تومان معامله شود، قیمت تئوریک حق تقدم آن حدودا 400 تومان خواهد بود.

اما در عمل، قیمت حق تقدم همیشه دقیقا برابر با این عدد نیست. گاهی کمتر معامله می‌شود و گاهی حتی ممکن است نزدیک‌تر به قیمت سهم یا با فاصله‌ای متفاوت باشد.

برای درک بهتر، یک مثال ساده بزنیم.

فرض کنید سهم اصلی یک شرکت 700 تومان است. حق تقدم آن برای تبدیل شدن به سهم نیاز به پرداخت 100 تومان دارد. از نظر تئوریک، حق تقدم باید حدود 600 تومان ارزش داشته باشد.

اگر شما حق تقدم را 600 تومان بخرید و 100 تومان هم به حساب شرکت واریز کنید، مجموع هزینه شما 700 تومان می‌شود. در ظاهر این عدد با قیمت سهم اصلی برابر است.

اما نکته مهم اینجاست که شما با خرید سهم اصلی، همان لحظه مالک سهم قابل معامله می‌شوید. ولی با خرید حق تقدم، باید پول اسمی را واریز کنید و منتظر بمانید تا فرایند ثبت افزایش سرمایه، تاییدها و تبدیل حق تقدم به سهم انجام شود. این زمان و ریسک، روی قیمت اثر می‌گذارد.

چرا قیمت حق تقدم معمولا کمتر از قیمت سهم است؟

تفاوت قیمت حق تقدم و سهم عادی چند دلیل اصلی دارد. اگر این دلایل را درست بشناسید، تصمیم‌های معاملاتی بهتری می‌گیرید و صرفا به ارزان‌تر بودن ظاهری حق تقدم فریب نمی‌خورید.

باید مبلغ اسمی پرداخت شود

مهم‌ترین دلیل اختلاف قیمت این است که حق تقدم هنوز سهم کامل نیست. برای تبدیل آن به سهم، باید مبلغ اسمی پرداخت شود. در ایران این مبلغ معمولا 100 تومان برای هر سهم است.

بنابراین طبیعی است حق تقدم از سهم اصلی ارزان‌تر باشد. اگر سهم 800 تومان باشد، حق تقدم نباید همان 800 تومان معامله شود، چون خریدار حق تقدم باید 100 تومان دیگر هم پرداخت کند.

اشتباه رایجی که میان سرمایه‌گذاران تازه‌کار می‌بینم این است که قیمت حق تقدم را بدون در نظر گرفتن مبلغ اسمی با قیمت سهم مقایسه می‌کنند. مثلا می‌گویند سهم 800 تومان است و حق تقدم 680 تومان، پس حق تقدم خیلی ارزان است. در حالی که اگر 100 تومان مبلغ اسمی را اضافه کنیم، بهای تمام‌شده حق تقدم 780 تومان می‌شود.

در این مثال، اختلاف واقعی با سهم 20 تومان است، نه 120 تومان.

تبدیل حق تقدم به سهم زمان‌بر است

وقتی سهم عادی می‌خرید، همان دارایی را در پرتفوی خود دارید و می‌توانید در روزهای معاملاتی آن را بفروشید. اما حق تقدم پس از پایان دوره پذیره‌نویسی و انجام مراحل قانونی، تبدیل به سهم می‌شود. این فرایند ممکن است چند ماه طول بکشد.

در این مدت، پول شما درگیر می‌شود. اگر بازار وارد روند نزولی شود، اگر نقدینگی لازم داشته باشید یا اگر فرصت بهتری در بازار پیدا شود، امکان استفاده سریع از سرمایه‌تان کمتر است.

به همین دلیل، بازار معمولا برای این زمان انتظار، یک تخفیف در قیمت حق تقدم در نظر می‌گیرد. هرچه فرآیند تبدیل طولانی‌تر یا نامطمئن‌تر باشد، این تخفیف می‌تواند بیشتر شود.

حق تقدم محدودیت زمانی دارد

حق تقدم برخلاف سهم عادی، عمر معاملاتی نامحدود ندارد. دوره معامله آن محدود است و معمولا پس از پایان مهلت مقرر، نماد حق تقدم بسته می‌شود.

اگر در این بازه تصمیم درستی نگیرید، ممکن است وارد فرآیند حق تقدم استفاده‌نشده شوید. در این حالت شرکت حق تقدم شما را می‌فروشد و بعد از کسر هزینه‌ها، مبلغ را به شما پرداخت می‌کند. اما زمان پرداخت ممکن است طولانی شود و قیمت فروش هم الزاما مطابق انتظار شما نباشد.

این محدودیت زمانی باعث می‌شود حق تقدم ریسک بیشتری نسبت به سهم عادی داشته باشد.

نقدشوندگی حق تقدم می‌تواند کمتر باشد

نقدشوندگی یعنی بتوانید دارایی خود را سریع و با قیمت منصفانه بفروشید. در بسیاری از نمادها، سهم اصلی نقدشوندگی بهتری نسبت به حق تقدم دارد. حجم معاملات سهم اصلی معمولا بالاتر است و فعالان بیشتری آن را دنبال می‌کنند.

اگر حق تقدم نقدشوندگی ضعیفی داشته باشد، ممکن است برای فروش آن مجبور شوید قیمت پایین‌تری پیشنهاد دهید. این موضوع خودش باعث افزایش فاصله قیمت حق تقدم با سهم اصلی می‌شود.

البته در بعضی نمادهای پرمعامله، حق تقدم هم نقدشوندگی مناسبی دارد. بنابراین نباید یک حکم کلی برای همه نمادها صادر کرد. باید وضعیت همان نماد را بررسی کرد.

ریسک واریز نکردن مبلغ اسمی وجود دارد

اگر حق تقدم بخرید و قصد تبدیل آن به سهم داشته باشید، باید در مهلت مقرر مبلغ اسمی را به حساب شرکت واریز کنید. اگر فراموش کنید، به موقع اقدام نکنید یا اطلاعات پرداخت را درست وارد نکنید، حق تقدم شما استفاده‌نشده تلقی می‌شود.

در بازار واقعی، این اتفاق کم رخ نمی‌دهد. بسیاری از سرمایه‌گذاران تازه‌کار حق تقدم می‌خرند، اما نمی‌دانند باید به سایت کدال مراجعه کنند، اطلاعیه شرکت را بخوانند، شماره حساب را بررسی کنند و فیش واریزی یا اطلاعات لازم را طبق دستورالعمل شرکت ارسال کنند.

بازار این ریسک عملیاتی را در قیمت لحاظ می‌کند.

دامنه نوسان و رفتار هیجانی روی قیمت اثر دارد

حق تقدم‌ها گاهی رفتار نوسانی‌تری نسبت به سهم اصلی دارند. علت آن می‌تواند دامنه نوسان، حجم مبنا، هیجان معامله‌گران، محدودیت زمانی و اختلاف برداشت سرمایه‌گذاران از ارزش واقعی باشد.

بعضی معامله‌گران حق تقدم را به چشم ابزار نوسان‌گیری می‌بینند. همین موضوع می‌تواند باعث شود قیمت حق تقدم در کوتاه‌مدت از ارزش منطقی خود فاصله بگیرد. گاهی حق تقدم بیش از حد ارزان می‌شود و گاهی هم بیش از حد گران.

برای سرمایه‌گذار عادی، مهم است قبل از خرید حق تقدم، بهای تمام‌شده را محاسبه کند و صرفا براساس اختلاف ظاهری تصمیم نگیرد.

فرمول ساده ارزش‌گذاری حق تقدم

برای محاسبه بهای تقریبی حق تقدم، از این رابطه استفاده کنید:

ارزش تقریبی حق تقدم برابر است با قیمت سهم اصلی منهای مبلغ اسمی

اما برای تصمیم‌گیری بهتر، باید بهای تمام‌شده را هم محاسبه کنید:

بهای تمام‌شده خرید حق تقدم برابر است با قیمت خرید حق تقدم به اضافه مبلغ اسمی و هزینه‌های معاملاتی

فرض کنید سهم اصلی 950 تومان است و حق تقدم آن 820 تومان معامله می‌شود. مبلغ اسمی هم 100 تومان است.

بهای تمام‌شده شما می‌شود حدود 920 تومان، بدون در نظر گرفتن دقیق کارمزدها.

در ظاهر، شما سهمی را که الان 950 تومان است، با بهای تمام‌شده حدود 920 تومان به دست می‌آورید. اما باید بپرسید:

چقدر طول می‌کشد حق تقدم تبدیل به سهم شود؟

آیا سهم اصلی در این مدت ممکن است افت کند؟

نقدشوندگی حق تقدم چطور است؟

آیا شرکت از نظر بنیادی ارزش مشارکت در افزایش سرمایه را دارد؟

آیا سرمایه من در این مدت به این پول نیاز ندارد؟

اگر پاسخ این سوال‌ها منطقی باشد، خرید حق تقدم می‌تواند توجیه داشته باشد. اگر نه، ارزان‌تر بودن ظاهری کافی نیست.

حق تقدم چه زمانی جذاب می‌شود؟

حق تقدم زمانی می‌تواند جذاب باشد که مجموع قیمت خرید حق تقدم و مبلغ اسمی، با در نظر گرفتن ریسک زمان و نقدشوندگی، کمتر از ارزش منطقی سهم باشد.

مثلا اگر سهم اصلی 1000 تومان است و حق تقدم 800 تومان معامله می‌شود، بهای تمام‌شده حدود 900 تومان می‌شود. این یعنی شما نسبت به قیمت روز سهم، حدود 10 درصد فاصله دارید. اما باید ببینید این 10 درصد، برای تحمل زمان انتظار و ریسک‌های مربوطه کافی است یا نه.

در یک شرکت بنیادی، با چشم‌انداز روشن، نقدشوندگی مناسب و افزایش سرمایه‌ای که واقعا به رشد شرکت کمک می‌کند، چنین اختلافی می‌تواند قابل بررسی باشد.

اما در شرکتی که وضعیت مالی ضعیف دارد، زیان‌ده است، گزارش‌های شفاف ندارد یا افزایش سرمایه آن بیشتر برای جبران کمبود نقدینگی و مشکلات ساختاری است، حق تقدم ارزان لزوما فرصت نیست.

من همیشه به سرمایه‌گذاران می‌گویم قبل از اینکه به قیمت حق تقدم نگاه کنند، اول کیفیت خود شرکت را بررسی کنند. حق تقدم خوب از دل شرکت خوب بیرون می‌آید. اگر سهم اصلی از نظر بنیادی یا معاملاتی جذاب نیست، حق تقدم آن هم به صرف ارزان بودن، گزینه مطمئنی نیست.

حق تقدم چه زمانی می‌تواند خطرناک باشد؟

حق تقدم در چند حالت می‌تواند برای سرمایه‌گذار عادی خطرساز شود.

اول زمانی که بدون شناخت فرآیند، فقط به خاطر قیمت پایین خرید می‌شود. اگر ندانید باید مبلغ اسمی پرداخت کنید، ممکن است محاسبه شما از ابتدا اشتباه باشد.

دوم زمانی که نزدیک پایان مهلت معامله حق تقدم وارد می‌شوید، اما نمی‌دانید نماد چه زمانی بسته می‌شود. در این حالت ممکن است فرصت فروش را از دست بدهید.

سوم زمانی که نقدشوندگی حق تقدم پایین است. ممکن است روی کاغذ سود داشته باشید، اما هنگام فروش خریدار جدی وجود نداشته باشد.

چهارم زمانی که سهم اصلی روند نزولی دارد. در این حالت، فاصله قیمت حق تقدم با سهم ممکن است بیشتر شود و سرمایه شما هم تا زمان تبدیل درگیر بماند.

پنجم زمانی که شرکت از نظر بنیادی وضعیت مناسبی ندارد. افزایش سرمایه از محل آورده نقدی همیشه نشانه مثبت نیست. باید دید شرکت پول جدید را برای چه هدفی می‌خواهد و آیا توان خلق ارزش دارد یا نه.

تفاوت حق تقدم با سهم جایزه

بعضی سرمایه‌گذاران حق تقدم را با سهم جایزه اشتباه می‌گیرند. این دو کاملا متفاوت هستند.

سهم جایزه معمولا در افزایش سرمایه از محل سود انباشته یا تجدید ارزیابی دارایی‌ها به سهامدار تعلق می‌گیرد و برای دریافت آن نیاز به پرداخت مبلغ اسمی نیست. اما حق تقدم در افزایش سرمایه از محل آورده نقدی و مطالبات ایجاد می‌شود و برای تبدیل آن به سهم، معمولا باید 100 تومان به ازای هر سهم پرداخت شود.

بنابراین اگر بعد از مجمع نمادی با حرف «ح» در پرتفوی خود دیدید، آن را با سهم جایزه اشتباه نگیرید. باید اطلاعیه شرکت را در کدال بخوانید و مهلت‌ها و نحوه پرداخت را بررسی کنید.

اگر حق تقدم بخریم، چه کار باید بکنیم؟

اگر حق تقدم خریدید و قصد دارید آن را به سهم تبدیل کنید، چند اقدام ضروری دارید.

اول، اطلاعیه‌های شرکت را در سایت کدال بررسی کنید. در اطلاعیه پذیره‌نویسی، شماره حساب، مهلت و روش پرداخت اعلام می‌شود.

دوم، مبلغ اسمی را براساس تعداد حق تقدم‌های خود محاسبه کنید. مثلا اگر 5000 حق تقدم دارید و مبلغ اسمی هر سهم 100 تومان است، باید 500 هزار تومان پرداخت کنید.

سوم، پرداخت را در مهلت مقرر انجام دهید و اگر شرکت ارسال مدارک یا ثبت اطلاعات خاصی خواسته، همان دستورالعمل را انجام دهید.

چهارم، بعد از پایان فرآیند، وضعیت تبدیل حق تقدم به سهم را از طریق پرتفوی، سامانه کارگزاری و اطلاعیه‌های شرکت پیگیری کنید.

پنجم، اگر قصد تبدیل ندارید، قبل از پایان مهلت معامله، حق تقدم را بفروشید تا گرفتار انتظار فروش حق تقدم استفاده‌نشده نشوید.

اگر حق تقدم را نفروشیم و پول هم واریز نکنیم چه می‌شود؟

در این حالت، حق تقدم شما «استفاده‌نشده» محسوب می‌شود. شرکت پس از پایان مهلت پذیره‌نویسی، حق تقدم‌های استفاده‌نشده را به نمایندگی از سهامداران می‌فروشد. سپس مبلغ حاصل از فروش، پس از کسر هزینه‌ها و مبلغ اسمی مربوط، طبق فرآیند اعلامی به سهامدار پرداخت می‌شود.

اما این مسیر چند نکته دارد.

قیمت فروش در اختیار مستقیم شما نیست.

زمان پرداخت ممکن است طولانی شود.

ممکن است فروش در شرایط نامناسب بازار انجام شود.

پیگیری دریافت وجه بر عهده سهامدار است.

بنابراین اگر قصد استفاده از حق تقدم را ندارید، در بسیاری از موارد فروش مستقیم در بازار می‌تواند شفاف‌تر و سریع‌تر باشد. البته تصمیم نهایی باید براساس قیمت روز، شرایط نماد و وضعیت شرکت گرفته شود.

آیا خرید حق تقدم برای سرمایه‌گذاران تازه‌کار مناسب است؟

اگر تازه‌کار هستید، خرید حق تقدم بدون شناخت کامل فرآیند را توصیه نمی‌کنم. دلیلش این نیست که حق تقدم ذاتا بد است. مشکل اینجاست که چند مرحله اجرایی دارد و اشتباه در هر مرحله می‌تواند هزینه‌ساز شود.

سرمایه‌گذار تازه‌کار باید قبل از خرید حق تقدم بداند:

مبلغ اسمی چقدر است.

مهلت معامله و پذیره‌نویسی تا چه تاریخی است.

نحوه پرداخت چگونه است.

شرکت از نظر بنیادی چه وضعیتی دارد.

بهای تمام‌شده بعد از پرداخت مبلغ اسمی چقدر می‌شود.

تبدیل حق تقدم به سهم چقدر زمان می‌برد.

اگر این موارد را نمی‌دانید، ابتدا آموزش ببینید یا با مشاور آگاه مشورت کنید. در بازار مالی، ندانستن جزئیات کوچک گاهی نتیجه بزرگی دارد.

چرا گاهی حق تقدم بیشتر یا کمتر از ارزش منطقی معامله می‌شود؟

بازار همیشه دقیق و منطقی رفتار نمی‌کند. قیمت‌ها حاصل عرضه و تقاضا هستند و عرضه و تقاضا هم تحت تاثیر هیجان، شایعه، نقدینگی، تحلیل، ترس و طمع قرار دارد.

گاهی حق تقدم به دلیل فشار فروش سهامدارانی که نمی‌خواهند مبلغ اسمی پرداخت کنند، ارزان‌تر از ارزش منطقی معامله می‌شود. برخی سهامداران پول نقد ندارند یا تمایلی به مشارکت در افزایش سرمایه ندارند، پس حق تقدم را می‌فروشند. اگر تعداد فروشنده‌ها زیاد باشد، قیمت حق تقدم افت می‌کند.

گاهی هم تقاضای سفته‌بازانه باعث رشد بیش از حد حق تقدم می‌شود. معامله‌گران کوتاه‌مدت ممکن است به دلیل دامنه نوسان، شناوری پایین یا جو مثبت سهم اصلی، حق تقدم را با قیمت‌هایی بخرند که از نظر بهای تمام‌شده توجیه زیادی ندارد.

در هر دو حالت، سرمایه‌گذار باید محاسبه کند، نه اینکه دنبال جمع حرکت کند.

افزایش سرمایه از محل آورده نقدی همیشه خوب است؟

خیر. افزایش سرمایه از محل آورده نقدی می‌تواند خوب، متوسط یا ضعیف باشد. معیار اصلی این است که شرکت با پول جدید چه کاری انجام می‌دهد.

اگر شرکت سرمایه جدید را برای توسعه تولید، کاهش هزینه مالی، تکمیل پروژه سودآور یا بهبود ساختار عملیاتی استفاده کند، می‌تواند برای سهامدار ارزشمند باشد.

اما اگر افزایش سرمایه صرفا برای پوشاندن زیان، پرداخت بدهی‌های سنگین یا ادامه فعالیت بدون برنامه روشن باشد، باید با احتیاط بیشتری نگاه کرد.

من در بررسی حق تقدم، همیشه چند سوال را جدی می‌گیرم:

آیا شرکت گزارش توجیهی قابل دفاع دارد؟

آیا صنعت شرکت چشم‌انداز مناسبی دارد؟

آیا مدیریت شرکت سابقه قابل قبولی در اجرای برنامه‌ها دارد؟

آیا افزایش سرمایه باعث بهبود سودآوری می‌شود؟

آیا قیمت فعلی سهم با ارزش ذاتی آن فاصله معنادار دارد؟

بدون پاسخ به این سوال‌ها، خرید حق تقدم بیشتر شبیه تصمیم هیجانی است تا سرمایه‌گذاری.

جمع‌بندی: اختلاف قیمت حق تقدم و سهم طبیعی است

قیمت حق تقدم با قیمت سهم تفاوت دارد، چون حق تقدم هنوز سهم عادی نیست. برای تبدیل آن به سهم باید مبلغ اسمی پرداخت شود، زمان بگذرد، مراحل قانونی انجام شود و سرمایه‌گذار ریسک نقدشوندگی و ریسک اجرایی را بپذیرد.

فرمول پایه این است که قیمت تئوریک حق تقدم برابر با قیمت سهم منهای مبلغ اسمی است. اما قیمت واقعی در بازار می‌تواند به دلیل عرضه و تقاضا، زمان تبدیل، نقدشوندگی، کیفیت شرکت و رفتار هیجانی معامله‌گران متفاوت باشد.

اگر بخواهم کاربردی‌ترین توصیه را بدهم، این است: قبل از خرید حق تقدم، بهای تمام‌شده را حساب کنید. قیمت حق تقدم را به مبلغ اسمی اضافه کنید و بعد آن را با قیمت سهم، ارزش بنیادی شرکت و مدت زمان تبدیل مقایسه کنید.

حق تقدم می‌تواند فرصت باشد، اما برای کسی که فرآیند آن را می‌فهمد. برای کسی که صرفا قیمت پایین‌تر را می‌بیند، می‌تواند منبع خطا و زیان شود.